Blog
USA here we come!
16-04-2012
Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het zoveel stof zou doen opwaaien, maar ik had dan ook niet verwacht dat het zo groot in de Telegraaf zou staan.
Ik had verwacht dat het een klein kopje zou zijn naast alle grote artikelen over de finale van The Voice Kids. En dat is echt geen valse bescheidenheid.
Maar daar zat ik dan zaterdagochtend thuis aan de keukentafel, licht katerig na het feestje van The Voice Kids finale het Parool te lezen, toen de buurman hysterisch aanklopte met de Telegraaf al uitgevouwen in zijn handen met daarop mijn hoofd! Heel groot, echt heel groot... (dat was overigens zo'n moment dat ik dacht en nu is het klaar: ik moet op dieet).
Ik schrok wel een beetje want ik had een aantal mensen nog niet ingelicht over ons avontuur en nu stond het daar zo zwart op wit.... en ook zo groot.
Meteen heb ik Anne opgebeld, die ook al had geconcludeerd dat het heel groot was, en wat nu?
Eigenlijk wilde ik de leerlingen van de Music Academy allemaal persoonlijk vertellen wat mijn plannen zijn, om spookverhalen te voorkomen, maar dat is ook zo wat met 580 leerlingen. Dus besloten we om iedere leerling na dit Telegraaf gebeuren per mail te laten weten wat er staat te gebeuren komend seizoen. Hele lieve, positieve reacties kwamen terug, maar toch ook wat vragen en opmerkingen: Kom je wel weer terug? Word de school verkocht?
En hier en daar wat sceptische oerhollandse 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' reacties, in de trant van: "Oh je gaat het daar proberen te maken!"
Om voor eens en voor altijd duidelijkheid te creeren zal ik daarom nog een keer in mijn woorden uitleggen wat het idee is van onze trip. Amerika heeft ons altijd al getriggerd en dan met name New York en Los Angeles. New York zie ik als een soort groot Amsterdam, een vrije open stad, multicultureel en waar alles kan. New Yorkers zijn dan ook helemaal niet representatief voor de rest van de Amerikanen. Ze zijn net als Amsterdammers, ietwat arrogant en ongeduldig. In Los Angeles heerst daarentegen een meer lay back sfeer. Logisch natuurlijk door de weersomstandigheden. En LA-ers zijn obsessed met hun gezondheid en uiterlijk. Supervriendelijk maar ook zeer superficial (je merkt het al, ik gooi hier en daar er alvast wat engels doorheen).
Wat NY en LA super aantrekkelijk maakt voor ons is de muziek. In NY is dat natuurlijk Broadway en ook al ben ik echt geen musical vrouw, maar in NY on Broadway vind ik alle musicals te gek. Daarnaast hebben alle grote platenmaatschappijen er wel een kantoor. In LA wonen en werken alle componisten en producers 'van nu'. Kortom: heel inspirererend! Na een aantal vakanties zowel in NY en LA werd onze liefde voor Amerika geboren. Niet helemaal eerlijk misschien, want nogmaals, ik denk niet dat LA en NY laten zien waar heel (niet normaal groot) Amerika voor staat. Wel hebben we twee jaar geleden een rondreis door West Amerika gemaakt langs de bekende plekken: LA, Joshua tree park, Grand Canyon, Las Vegas, Death Valley, Sequioa, San Fransisco en via de Highway 1 terug naar LA. Dit was echt de reis van ons leven. Al was het alleen maar om het feit dat je in het hoog seizoen soms drie uur lang niemand tegen kwam op de weg... moet je in juli op de Autoroute de Soleil eens proberen...
Anyway (om alvast in the mood te komen), het afgelopen jaar ben ik wat vaker naar LA geweest, omdat mijn broer zijn beste vriend Lucas Banker daar woont en een zeer gerespecteerd componist en producer is. Hij gaf mij de kans om de muziekwereld van LA te leren kennen en voor ik het wist zat ik in studio's songs (weer een engels woord , ik zal ermee stoppen...) op te nemen met o.a. Matt Squire en dus mijn vriend Lucas Banker. En zo ontdekte ik dat, door alles wat er de afgelopen 10 jaar met mijn carriere is gebeurd, ik eigenlijk vergeten was hoe het is om gewoon voor de lol muziek te maken. Wel heb ik in 2010 snel even een eigen album afgeleverd, maar dit was anders. Hier in LA was ik even ineens geen zangcoach, maar gewoon een zangeres/muzikant. Ik leerde de afgelopen jaren steeds meer mensen kennen in, met name, LA en eigenlijk hadden mijn man en ik al snel een droom om daar ooit eens langer naar toe te gaan.
Na ons laatste bezoek hebben we besloten om er voor te gaan! Om alles in werking te stellen om er voor te zorgen dat we een jaar Nederland uit kunnen , een jaar weg uit ons Amsterdam , een jaar weg van de Music Academy, een jaar weg van alle hectiek, een jaar de kans om al onze ideeen en plannen voor de toekomst op te schrijven en te overdenken. En het allerbelangrijkste: een jaar met ons drietjes.
Het moment dat we dit hadden besloten, dienden er zich een aantal leuke dingen aan die perfect zijn om daar te doen. Zo ga ik een boek schrijven. Iets wat ik al jaren wil maar wat er maar nooit van komt en waar je je ook echt voor moet kunnen afsluiten en de tijd voor moet hebben om je daarop te concentreren. En dat is het hem dus juist, die tijd had ik nooit. En ik wil zelf weer zanglessen nemen van mijn voorbeeld Seth Riggs en nieuwe dingen leren zodat ik mezelf verder ontwikkel en hopelijk met een hoop nieuwe inzichten en ideeen weer terug kom in Nederland. Nu mijn vrienden in LA weten dat ik kom hadden zij ook ineens allerlei leuke klussen en het is nu dus eigenlijk zaak om ervoor te zorgen dat onze agenda's daar niet ook meteen helemaal vol gaan zitten.
Elke 8 weken is het plan dat ik terug kom naar Nederland om leuke dingen voor de Music Acdemy te organiseren, leerlingen te zien en andere klussen zoals The Voice Kids 2 en The voice te begeleiden. Maar voor het allemaal zover is moet er nog een hoop gebeuren. Voorlopig ben ik nog druk bezig met al het reilen en zeilen op de de zangschool, The Voice Kids, The voice en Junior Songfestival. En dan gaan we half augustus weg.
En nee, ik ga er dus niet heen om het te maken. Ik probeer het elke dag nog te maken in ons eigen kikkerlandje en dat is al moeilijk zat. Maar na 10 jaar toch redelijk wat te hebben opgebouwd wordt het tijd om nieuwe impulsen en ideeen op doen in een land dat lettelijk en figuurlijk ongelofelijk ver van ons vandaan staat. Ik denk dan ook zeker dat onze Amsterdamse nuchterheid en 'recht door zee' mentaliteit voor wel wat hilarische situaties gaat zorgen in het plastic fantastic LA en ik kan niet wachten om jullie daarvan op de hoogte te brengen. En natuurlijk besef ik me als geen ander hoe bevoorrecht we zijn om te leven in een land als Nederland. Daar waar alles goed is geregeld, iedereen medische zorg kan krijgen, alle kinderen naar een goeie school kunnen, de Ipad ondanks de crisis gewoon uitverkocht is en we met de fiets naar werk gaan.... Maar laat me nou even een jaar in dreamland verkeren en ik zal beloven dat ik niet met opgespoten lippen en blond haar terug kom.... Maar hopelijk wel met wat kilootjes minder...